Neden herkes gibi olamıyorum? Bir şeyler mi eksik bende bedenimde? İtiyor muyum çevremdeki herkesi?Çok mu fazla yanlış yapıyorum hayatta?Beceremiyor muyum yüzüme vurulduğu gibi çoğu şeyi ?bu kadar kalabalıkta neden yalnız hissediyorum kendimi?Peki ya neden hiç zevk alamıyorum hayatımdaki şeylerden onların içinde mutlu olmam gerekirken neden boğazıma bir şeyler oturuyor ve aniden gözlerim doluyor?Hiçbir zaman cesaret edemeyecek miyim bazı şeylere?İnsanların arasında parlarken kendi içimde gölgelere mi boğulacağım?Nedir bu yüreğimden beynime iletilen gördüğüm var olmasını istediğim sanrılar deliriyor muyum hayatın gerçekliğinde?Delirirsem mutlu olur muyum acaba?Hep böyle dışarıdan müthiş ama içeriden çaresiz mi olacağım çaresi yok mu bunun?Kendi karanlıklarımda kaybolursam kurtaran olur mu beni?Dalga geçtiğim insanlar mutluluğu bulduğundan sahte tebessümlerin ardına sakladığım yalnızlığım kanar mı yüreğimden ruhuma kadar?Gözyaşlarım tükenirse ben ne yaparım onlar benim tek dostum?Gördüğüm herşey silah bana şu ara, alıyor insanlık eline cam parçasını ruhumu delik deşik edip terk ediyor beni... Kader gülüyor karşıdan gülüyor haince...Ben ağlıyorum çok uzaklardan şimdi kimsenin izleyemediği köşelerden görüyorum hiç olmuş beni lanetlenmiş bedenimi.Kan kırmızı zehirlerle harap olmuş benliğimi ... '' Nefes al nefes al !'' diyorum aldığım nefeste imkansızlığa sarhoş, huzursuzca boğuluyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder